Διάβασα πριν από καμιά ώρα το άρθρο «Ε όχι άλλο ΕΙΝΑΦ (enough)....» και μολονότι με βρίσκει σύμφωνο σε κάποια σημεία, θεωρώ πως οφείλω να το «συμπληρώσω», αν μου επιτρέπεται αυτή η λέξη από τους διαχειριστές του blog αλλά κι από τον ίδιο τον Mohawk, συντάκτη αυτού.
Αρχικά, όλα καλά με το «έχετε σκάσει ακάλεστοι σε αυτό που λέμε ζωή για λίγα χρόνια, μη το ξεφτιλίζετε και κυρίως μην ξεφτιλίζεστε, ζήστε το με πάθος και τα σκατά αφήστε τα στο παρελθόν όσα και όπως να είναι, το τώρα μετράει μόνο, το αύριο δεν υπάρχει ακόμα». Κάπου εδώ όμως πρέπει να μπει μια άνω τελεία, να αλλάξουμε παράγραφο και να παραδεχτούμε τα παρακάτω.
Το χθές είνα αυτό που θα δώσει την απαραίτητη γνώση για τα βήματα και τις επιλογές του τώρα. Και αυτά με τη σειρά τους θα καθορίσουν το αύριο.
Το υγειές και ζωοφόρο αύριο είναι κάτι σαν το κράμα των ονείρων όλων μας. Για να είμαστε ικανοί να ονειρευτούμε στο τώρα, οφείλουμε να έχουμε πίστη στο χθές. Άρα και επίγνωσή του. Η ελπίδα γεννιέται μέσα από τη γνώση και αποτυπώνεται στα όνειρα. Κι ερωτώ... αυτή η γνώση δε πηγάζει από το χθές;
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου στο ότι η «κλαψομουνίαση», η μιζέρια και η συνεχής αναπαραγωγή του πόνου και της θλίψης του χθές, γεννά, θρέφει και συντηρεί μια αρρωστημένη κατάσταση εγκλεισμού της ψυχής. Όχι μόνο φυσικά του ατόμου που προκαλεί όλο αυτό αλλά και των γύρω του.
Αλλά μπορεί εύκολα να παρερμηνευτεί από πολλούς το «We are unborn for tomorrow and dead for yesterday. All we have is now...», να ασπαστούν στη συνέχεια το «ό, τι φάμε, ό, τι πιούμε και τα ρέστα» και να καταλήξουνε σε σκατοεγωιστές που τους νοιάζει μόνο να γεμίσουν τις κοιλιές τους με φαΐ, ποτό και το μυαλό τους με νέες εμπειρίες, εικόνες και ήχους. Όμως η ψυχή τους λιμοκτονεί.
Η πιο πάνω αχορταγία δεν προέρχεται από το σώμα. Ούτε τη ψυχή. Αλλά από το μυαλό. Το «άρρωστο» μυαλό. Αν όλα τα παραπάνω δε τα χρησιμοποιήσουμε ορθά και δε τα μοιραστούμε με συνανθρώπους μας, δε θα χορτάσουμε ποτέ! Ποτέ δε θα είναι αρκετά. Όσα κι αν αποκτήσουμε.
Για να εκτιμήσουμε, να αγαπήσουμε και να πορευτούμε με τους συνανθρώπους μας οφείλουμε να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε το χθές. Με τα καλά του αλλά και με τα σκατά. Εκεί είναι η παγίδα. Να μην γίνουμε δέσμιοι αυτών. Απλά διαχειριστές.
Καταλαβαίνω, όσο μπορώ, τον εκνευρισμό σου Mohawk και το λόγο που γράφεις με αυτό το ύφος. Γνωρίζω επίσης, ότι πολλοί βρίσκουν και πατάνε πάνω σε αυτό και μετατρέπονται σε αναίσθητους παρτάκιδες. Χωρίς να υπολογίζουν και να σέβονται το παρελθόν και τις συνέπειες των πράξεών τους στο μέλλον. Γι' αυτό κι απλά συμπληρώνω τα όσα έγραψες.
Κλείνοντας, για να μην αφήσω περιθώρια παρερμήνευσης των όσων γράφω, δεν αναφέρομαι καθόλου σε «ανθρωποκεντρικές» ιδεολογίες και συστήματα. Σαφώς και είμαστε πολύ «μικροί» για να ασχολείται όλο το σύμπαν με τη πάρτη μας και η παραμονή μας σε αυτό το κόσμο πολύ σύντομη χρονικά, για να φιλοσοφούμε και να τη ψάχνουμε τόσο πολύ. Αλλά ας μη ξεχνάμε το ότι ενώ μπορεί να νιώθουμε μόνοι μας, με διαφορετική φυσικά συχνότητα κι ένταση ο καθένας μας, ουσιαστικά δεν είμαστε.
Κάποιος πάντα υπάρχει δίπλα μας. Κάποιος που επηρεάζεται άμεσα ή έμμεσα από τη στάση ζωής μας. Από τις επιλογές και τις πράξεις μας. Κάποιος από το χθές ή και το αύριο. Κι ας του γυρίσουμε τη πλάτη, αυτός ακόμα και τότε θα επηρεάζεται. Ίσως επειδή εκείνος δεν έχει τάσεις «βαμπιρισμού» και αχορταγίας. Ίσως επειδή εκείνος «ακούει» τη βαθύτερη ανάγκη της ψυχής του για αέναη και αναλλείωτη στο χρόνο επικοινωνία, πιο δυνατά από όσους αρκούνται στο παραπλανητικό ήχο της αδηφαγίας του σήμερα.
Καλή μέρα σε όλους κι ευχαριστώ για την υπομονή σας.
Χρόνια πολλά στους Γεώργιους και τις Γεωργίες!
Εύχομαι υγεία, δύναμη και δημιουργία!
-Katsounas Allarichos-
