Thank You... Walkman

30 χρόνια ζωής και πολλά ήταν για το αγαπημένο μας Walkman.

Ποιος δεν έχει χρησιμοποιήσει αυτή την αγαπημένη συσκευή για να ακούσει τις διάφορες κασέτες που αγόραζε ή έγραφε. Μαζί στις εξωσχολικές, μαζί στο λεωφορείο, στη σκοπιά, αλλά και στο εφηβικό  δωμάτιο, όταν ήθελες να αράξεις μόνος σου.

Η Sony ανακοίνωσε πρόσφατα, πως σταμάτησε την παραγωγή και την πώληση του Walkman αφού προφανώς δεν τις αποφέρει κανένα κέρδος. Το Walkman που ξεκίνησε τη πορεία του στο Τόκιο, μπήκε στη ζωή μας το 1979 και πούλησε πάνω από 220 εκατομμύρια κομμάτια παγκοσμίως.

Τελικά αποδείχθηκε σκληρό καρύδι, αφού η παραγωγή της κασέτας έχει σταματήσει περίπου 15 χρόνια τώρα, αυτό συνέχισε να «ζει» μέχρι και σήμερα.

Σηματοδοτεί δε και ένα τέλος εποχής στον παραδοσιακό τρόπο αναπαραγωγής και ακρόασης της μουσικής και δίνει τη θέση του στα Mp3 Player και τα  I Pod της Apple.

 Όσοι λοιπόν έχετε κάπου καταχωνιασμένο ένα Walkman καλό θα ήταν να το προσέξετε γιατί αποτελεί πλέον κειμήλιο,  αλλά και αυτοί που δεν έχουν, ας ψάξουν για κανένα ξεχασμένο σε κανένα ράφι κάποιου καταστήματος.

Ελευθερία του Τύπου: στην 70η θέση η Ελλάδα

Την 70η θέση καταλαμβάνει η Ελλάδα στην ετήσια έκθεση της οργάνωσης «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» για την ελευθερία του Τύπου. Η χώρα μας, που υποχώρησε από την 35η, μοιράζεται την ίδια θέση με το Μπενίν, τη Βουλγαρία, τις νήσους Κομόρες και την Κένυα.
Η έκθεση επισημαίνει ότι η ΕΕ κινδυνεύει να χάσει τον ηγετικό της ρόλο την ελευθερία του τύπου. Δεκατρείς από τις 27 χώρες – μέλη μπορεί να κατατάσσονται στις 20 πρώτες θέσεις του σχετικού πίνακα, οι υπόλοιπες 14 ωστόσο δεν φαίνεται να εξελίσσονται το ίδιο καλά: η Γαλλία βρίσκεται στην 44η θέση, η Ιταλία στην 49η, η Ρουμανία στην 52η, ενώ Ελλάδα και Βουλγαρία βρίσκονται στην χειρότερη θέση απ' όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, έξι ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζουν να μοιράζονται από το 2002 τις πρώτες θέσεις. Πρόκειται για τη Φινλανδία, την Ισλανδία, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και την Ελβετία, οι οποίες θεωρούνται πρότυπο όσον αφορά το σεβασμό των δημοσιογράφων και την προστασία των μέσων ενημέρωσης.
Οι Φιλιππίνες, η Ουκρανία, η Κιργιζία και η Ελλάδα καταγράφουν, μεταξύ άλλων, τη μεγαλύτερη πτώση. Στην Ελλάδα η πτώση αποδίδεται κυρίως στις επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων, ενώ αναφέρεται ενδεικτικά ότι η χώρα μας έρχεται μετά το Τόγκο, το Μπουτάν και την Τανζανία.
Η Κύπρος βρίσκεται στην 45η θέση και η Τουρκία στην 138η θέση. H Ρουάντα, η Υεμένη και η Συρία βρίσκονται μεταξύ των 10 χειρότερων παραβατών της ελευθερίας του τύπου.

Πηγή

Ποιος είπε ότι τα γαριδάκια κάνουν κακό;

Αν λοιπόν είστε από αυτούς που θα λέτε στα παιδιά σας να μην τρώνε γαριδάκια κλπ, δείτε το βίντεο και ξανασκεφτείτε το, μπορεί να βγει ένας καλλιτέχνης...

Dubstep: Put a bit of dub in your step

Ο λόγος για την αγαπημένη μου (μας - τους) Dubstep.

Η Dubstep ξεκίνησε να εμφανίζεται το 2000 και έχει γίνει ίσως η πιο γρήγορα ηλεκτρονική διαδεδομένη μουσική μετά το Rave ( για όσους ειδικά θυμούνται εποχές Μάνα-Raver στην Ελλάδα ). Είναι ένα πάντρεμα των Garage και Grime σκηνών του Λονδίνου.

Το όνομα εμφανίστηκε τυχαία σε ένα περιοδικό μετά από συνέντευξη των Ammunition Productions, οι οποίοι προσπαθούσαν να βρουν μια λέξη να περιγράψουν τους ρυθμούς που ήταν στην παραγωγή τους. Έτσι λοιπόν ο όρος έγινε κοινά αποδεκτός από όλους ( προφανώς τους άρεσε ) και εγένετο ένας νέος 'κλάδος' μουσικών ακουσμάτων.

Μέχρι το 2006 ήταν λίγο underground η όλη φάση, εκτός από όσους είχαν παρόμοια ακούσματα σε στυλ Grime / Hip Hop / Drum N Bass / Dub, Roots. Στην ουσία έγινε ευρέως γνωστό από την dj Mary-Anne Hobbs που έκανε εκπομπές στο Radio 1 και δημιούργησε και το πρώτο compilation CD με όνομα Warrior Dubz, μέχρι τότε όλα δίνονταν χέρι-χέρι ή κανείς δεν τα αγόραζε διότι το θεωρούσαν ανώριμο άκουσμα.

Αντίθετα με όλα τα υπόλοιπα είδη μουσικής η Dubstep έχει την ιδιομορφία πως δεν έχει standards ούτε στα BPM ούτε στους γενικούς ρυθμούς και τρόπο παραγωγής, το μόνο στάνταρ είναι το βαρύ bassline που εναλλάσσετε ρυθμικά και τα reese ( θα μιλήσουμε αλλού για αυτό ) που είναι κοινά και στην Drum N Bass.

Η Dubstep βεβαίως εξελίχθηκε σε ολόκληρη σκηνή, με Beatboxers, Painters, Street Artists, Breakdancers κ.λ.π. οι οποίοι μένουν πιστοί σε αυτήν ( δεν το βρίσκω σωστό αλλά ok ).

Τα τεχνικά της είναι απλά, 130-150bpm, συνήθως σε 2-step ήχους, με τη διαφορά όπως είπα και πιο πάνω δεν ακολουθεί τον κανόνα των 4bars, μπορεί οι μπότες να πάιζουν στα 1/4 αλλά το μπάσο να ξεφύγει στα 1/32, και αυτό το κάνει μοναδικό.

Τέλος όπως πάντα υπάρχουν αρκετά styles όπως Dark, Funky, Liquid ακόμα και Ambient στυλ Dubstep.

Για να μην σας μπλέκω παραπάνω ακούστε και μόνοι σας και θα καταλάβετε, σας δίνω 2 από τα προσωπικά μου αγαπημένα και θα καταλάβετε τη διαφορά μεταξύ Dubstep και Dubstep μόνοι σας.

TC - Where's My Money ( Caspa Remix ) - Δυνατό τρεχάτο Bassline


 

Blue Foundation - Eyes On Fire (Zeds Dead Rmx) - Στιχουργικό Dubstep αλλά με εξίσου Heavy Bassline.

The Nature of Battle

The Nature of Battle from Nat Dart on Vimeo.