^_^
Ακούστε το και όποιος λέει πως δεν υπάρχει Dubstep για τρελό σεχσ στη παραλία είναι
μέγας τρόμπας.....
Back to School
Ο χώρος θύμιζε πιλοτή πολυκατοικίας, με κολώνες και γκράφιτι, παλιούς καναπέδες και πολυθρόνες των γιαγιάδων μας, με κρόσια και βελουτέ και παλιές τηλεοράσεις στιβαγμένες για ανακύκλωση . Ένα ποδήλατο κρέμεται πάνω από το μπάρ και ο μπάρμαν με Elvis μαλλί και γκρίζες ανταύγειες δεξιά και αριστερά, ταιριάζει απόλυτα με το στύλ του μαγαζιού. Ένα πιάνο βρίσκεται στο βάθος και δίπλα του η σκηνή έτοιμη για το live. Η τετραμελή μπάντα τριγυρίζει αναμέσά μας ντυμένοι ...για γάμο....προμηθεύονται κανάτες νερό (θα τους χρειαστεί αφού ήταν on stage τουλάχιστον 3 ώρες!) και ανεβαίνουν στην σκηνή λίγο μετά τις 22.30.
Το κοινό στην αρχή ήταν επιφυλακτικό αλλά μόλις ξεκίνησε η χορευτική μουσική 80s, 90s η διάθεση ανέβηκε και οι σόλες πήραν φωτιά. Ανάμεσα στα κομμάτια που ακούστηκαν ξεχώρισαν τα : Pump up the jam, Push it, Step by step, Touch me, Boys Boys Boys, Push the feeling on, Higher state of consiousness, Plastic dreams, Ein Zwei Polizei, I like to move it, Voodoo people μέχρι και το Scatman κατάφεραν! Οι Wedding singers "πάντρεψαν" ήχους απο τα party των late 80s και ealy 90s με rock διάθεση και μας διασκέδασαν μέχρι σχεδόν τις 2.00πμ. με ελεύθερη είσοδο!
Κρίμα που δεν είχα φωτογραφική μαζί μου ωστόσο βρήκα ένα Video στο facebook από παλιό τους live για να πάρετε μια γεύση ΕΔΩ
Από ότι έμαθα εμφανίζονται το χειμώνα στο Σταυρό του Νότου. Μην τους χάσετε, αξίζει να τους δείτε, θα νοσταλγήσετε τις παλιές σας κασσέτες, θα θυμηθείτε party του σχολείου, τα παλιά σας All Star, το ατάρι και το nintedo game boy, τα πολύχρωμα κορδόνια, το μαλλί του Vanilla Ice και το παντελόνι του MC Hammer, το bikini της Sabrina, το MTV στα καλά του, τη λακ για το χτένισμα της Κρυστλ από τη Δυναστεία, τα συνθεσάιζερ και σίγουρα θα περάσετε καλά ανεξάρτητα από οποιάδηποτε μουσικό ρεύμα και αν προέρχεστε.
Προσαρμόζομαι και Προσαρμόζω
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
Προς το Αρμόζων.
Σε κάθε γενιά ανατίθεται ο ρόλος της διατήρησης των παλαιών και αγαπητών μορφών,
αλλά επίσης και της συνετής επέκτασης και του εμπλουτισμού τους.
Κάθε κύκλος πρέπει να προσθέσει τους δικούς του καρπούς.
Καρπούς της δικής του έρευνας και αξιολόγησης.
Αξιολογώ τα καλά,σύμφωνα με την έρευνα και τη βιωματική μου εικόνα,και τα κρατάω.
Αποβάλλω,όμως,ότι θεωρώ μη χρήσιμο ή άνευ αξίας.
Καταστρέφω τις παλιές μορφές για να δημιουργήσω νέες,
αντάξιες μου.Εκείνο που χρειάζομαι στη διαδικασία αυτή
είναι η θέληση να αλλάξω,η γνώση τι να αλλάξω και η ικανότητα της προσαρμογής.
Χρειάζεται να αποφύγω τον κίνδυνο της αποκρυστάλλωσης με την πλαστικότητα και την διεύρυνση.
Αν όλα γύρω μου εγώ τα βρίσκω αντάξια μου ή είμαι τυχερός ευδαίμων ή έχω αποκρυσταλλωθεί,έχω παγιώσει το
περιβάλλον μου.
Ο κίνδυνος βρίσκεται στον δογματισμό και στην ακαμψία.
Ισχυρίζονται ότι η παλαιά τάξη πραγμάτων μεταβάλλεται.
Πράγματι μεταβάλλεται.Προς ποιά κατεύθυνση όμως ;
Μεταβάλλεται ως προς την ποσότητα,όχι ως προς την ποιότητα.
Είναι μία αλλαγή διάστασης και μορφής,και όχι ουσίας ή
βάσεως.
Αφαιρώντας τις προσθήκες του παρελθόντος που συσκοτίζουν και κηλιδώνουν,έχω την δυνατότητα να κτίσω
Έχουν Φυλακισμενους 13χρονο και 15χρονο,Στις Φυλακές Κασσαβέτειας Βόλου,Για Μικροκλοπές...Την Ώρα Που Οι Κλέφτες Δημοσίου Χρήματος Είναι Ελεύθεροι!!!
Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010
«Δεν έχει κανένα νόημα να ζω.
Θέλω να πεθάνω.
Δεν μπορώ εδώ μέσα...».
Η κραυγή απόγνωσης ενός κρατούμενου στις φυλακές Κασσαβέτειας Βόλου, ηλικίας 13 ετών! Ο μικρός «εγκληματίας» πέρασε τα κάγκελα της φυλακής μαζί με τον 15χρονο αδερφό του, τον περασμένο Φεβρουάριο.
Τότε, που τα δύο ανήλικα αδέρφια, από τη Γεωργία, συνελήφθησαν στα Γιαννιτσά και καταδικάστηκαν για κλοπή μικροαντικειμένων συνολικής αξίας 10 ευρώ. Το δικαστήριο τους επέβαλε ποινή φυλάκισης ενός έτους, με επιβαρυντικό στοιχείο την εμπλοκή τους στο παρελθόν σε περιπτώσεις μικροκλοπών.
Το απαρηγόρητο κλάμα του παιδιού –από τις σπανιότατες, ίσως και μοναδική περίπτωση στην Ελλάδα, που τηρήθηκε ο μέχρι πρόσφατα ισχύον νόμος για φυλάκιση ανηλίκου 13 ετών- τράνταζε καθημερινά το σωφρονιστικό κατάστημα.
Μέχρι και οι κρατούμενοι αντέδρασαν ότι είδαν τους νέους συγκρατούμενους τους: δύο μικρά παιδιά. Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι λύγιζαν μπροστά στους λυγμούς του παιδιού. Τις απειλές του για αυτοκτονία, ανάμεσα σε έναν κλαυθμό απελπισίας, άκουγαν καθημερινά μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, με τους οποίους επικοινωνούσε τηλεφωνικά, αναζητώντας ένα στήριγμα στο μαρτύριο που βίωνε.
Η Πρωτοβουλία, συνεχώς δίπλα του, κίνησε όλες εκείνες τις διαδικασίες για την αποφυλάκιση του παιδιού και μαζί και του αδερφού του, 15 ετών, ώστε ο μικρός να μη βρεθεί μόνος του στο δρόμο.
Μέχρι και πριν από μία εβδομάδα, στο υπουργείο ενημέρωναν ότι αναμένουν τη ψήφιση του νέου νόμου, που απαγορεύει τον εγκλεισμό ανηλίκων κάτω των 15 ετών.
Μέριμνα της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων δεν είναι απλά η αποφυλάκισή τους, αλλά η μετέπειτα μέριμνα, ώστε να ζήσουν κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Σε διαφορετική περίπτωση είναι βέβαιο ότι θα ξαναπέσουν στο «στόμα του λύκου»...
Πρόκειται για ένα από τα πολλά αρνητικά παραδείγματα της ποινικής μεταχείρισης που τυχαίνουν ανήλικοι παραβάτες στην Ελλάδα και δη αλλοδαποί, οι οποίοι κλειδώνονται σε κελιά φυλακών ακόμη και για ασήμαντες αφορμές, καθώς απουσιάζουν δομές φιλοξενίας και αναμόρφωσής τους.
Τη δική τους κόλαση βιώνουν οι ανήλικοι παραβάτες στις φυλακές Βόλου. Παιδιά μακριά από τις πατρίδες τους και τις οικογένειές τους, έγκλειστοι σε ένα γκρι κελί για τον σωφρονισμό τους... Να απειλούν με αυτοκτονία για ένα καφέ, να χαρακώνονται με ξυράφι για ένα τσιγάρο, να δίνουν μάχη για μία κάρτα για να ακούσουν την ξεχασμένη φωνή ενός οικείου τους προσώπου.
Το Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων στο Βόλο είναι χειρότερο ακόμη και από τις φυλακές ενηλίκων, λέει στον «Τ» το μέλος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων Πάνος Λάμπρου.
Τα τηλέφωνα της Πρωτοβουλίας, στην Αθήνα, χτυπάνε καθημερινά από ανήλικους αλλοδαπούς φυλακισμένους του Βόλου, οι οποίοι αναζητούν τη σωτηρία τους.
Οι περιγραφές τους είναι συγκλονιστικές. Κοιμούνται στα πατώματα και πάνω στα θρανία του σχολείου που λειτουργεί μέσα στις φυλακές. Δεν έχουν σαπούνι να πλυθούν και χαρτί υγείας στις τουαλέτες. Το ποσό των 8 ευρώ για τους απόρους η οικονομική κρίση το μείωσε στα 6,2 ευρώ. Αδυνατούν να αγοράσουν ένα καφέ ή να καπνίσουν ένα τσιγάρο. Παρακαλάνε, κλαίνε και οδύρονται για ένα μόνο καφέ.
Με εξαίρεση τους υπηκόους Αλβανίας, τους οποίους έστω αραιά θα δεχθούν την επίσκεψη συγγενικού ή φιλικού τους προσώπου, οι υπόλοιποι δεν έχουν επισκεπτήριο. Κανείς δεν θα ταξιδέψει από τη μακρινή πατρίδα τους για να τους δει και να μιλήσει μαζί τους, να τους φέρει τρόφιμα και τσιγάρα.
Ελλείψει μεταφραστών και με δεδομένο το χαμηλό μορφωτικό τους επίπεδο, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν την ποινή που πρέπει να εκτίσουν, ακόμη και για ποιο λόγο τους επιβλήθηκε. Δεν ξέρουν καν πόσο χρόνο θα κρατήσει αυτός ο εφιάλτης, που είναι αμφίβολο αν θα τους βοηθήσει να είναι «καλύτεροι» μετά την αποφυλάκισή τους.
Στα κελιά-κονσερβοκούτια, εξαιτίας του υπερπληθυσμού των κρατουμένων, αφού συνωστίζονται 160 άτομα, όταν η χωρητικότητα είναι 80 ατόμων, παραμένουν 27 ώρες την ημέρα! Ο προαυλισμός τους γίνεται κυκλικά ανά θάλαμο, προκειμένου να αποφεύγονται οι συγκρούσεις μεταξύ κρατουμένων διαφορετικής εθνικότητας.
Για 27 ώρες όχι μόνο δεν θα προαυλιστούν, αλλά θα παραμείνουν κλειδωμένοι στο κελί! Δηλαδή δεν μπορούν ούτε καν να περπατήσουν στους διαδρόμους των θαλάμων, όπως συμβαίνει στις φυλακές ανηλίκων.
«Είναι τρελό η κατάσταση σε μια φυλακή ανηλίκων να είναι χειρότερη από μία φυλακή ενηλίκων», αναφέρει ο κ. Λάμπρου, που ακούει καθημερινά την κραυγή απόγνωσης των κρατουμένων.
Όταν πριν από μερικές εβδομάδες μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων βρέθηκαν στις φυλακές ανηλίκων του Βόλου κατέγραψαν μια συγκλονιστική πραγματικότητα: περίπου 160 παιδιά μοιράζονται σε χώρο που προορίζεται για 80 κρατούμενους, από τα οποία τα 100 είναι άπορα, τα 113 έχουν την ιδιότητα του υπόδικου και όλα είναι μετανάστες.
Το σύνθημα που φώναζαν έξω από το Κατάστημα Κράτησης τα μέλη της Πρωτοβουλίας ήταν «ανοίξτε τα κελιά, να βγούνε τα παιδιά».
Σε μια παραλλαγή του συνθήματος που άκουσαν, οι κρατούμενοι φώναξαν από μέσα: «ανοίξτε τα κελιά, να μπούνε τα παιδιά». Ήθελαν να δουν τα άτομα που επισκέφθηκαν τη φυλακή και να μιλήσουν μαζί τους. Τελικά μετά από διαπραγματεύσεις τα μέλη της Πρωτοβουλίας συνομίλησαν με τον διευθυντή και αντιπροσωπεία των κρατουμένων.
Την επομένη ημέρα ο κ. Λάμπρου δέχθηκε ένα τηλεφώνημα ενός ανήλικου κρατουμένου των φυλακών Βόλου, που τον συγκλόνισε. Ενός υπηκόου Αλβανίας, που μιλούσε καλά την ελληνική γλώσσα: «Στεναχωρήθηκα πολύ που δεν ήρθατε μέσα και δε βρεθήκαμε. Γνωρίζοντας από νωρίτερα την επίσκεψή σας, προετοιμαζόμουνα μια εβδομάδα για να σας μιλήσω...», άκουσε τον κρατούμενο να του λέει.
Στις αρχές Ιουλίου, στη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή του νομοσχεδίου για τις βελτιώσεις της ποινικής νομοθεσίας για τους ανήλικους δράστες, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας Ηρώ Διώτη, επικεντρώθηκε στις άθλιες συνθήκες κράτησης που επικρατούν στις φυλακές ανηλίκων αλλά και στην παντελή έλλειψη πρόνοιας και δομών έτσι ώστε να αποφεύγεται η φυλάκιση των ανηλίκων.
«Δε δίνετε ούτε ένα ευρώ για την υπόθεση αυτή και η οικονομική κρίση αυτό δεν το αθωώνει. Εδώ μιλάμε για ένα έγκλημα εις βάρος παιδιών ψυχών. Δεν υπάρχει πρόβλεψη και η ζωή των παιδιών αυτών θα συνεχιστεί τόσο τραγικά και τόσο απαράδεκτα. Παίρνετε σωστά μέτρα και για τις ποινές και για την προφυλάκιση, το αναγνωρίζουμε, αλλά είναι απλά μια σταγόνα στον ωκεανό», είπε απευθυνόμενη στον υπουργό.
Μιλώντας για τις συνθήκες κράτησης στις φυλακές ανηλίκων Βόλου τόνισε ότι ξεπερνούν κάθε φαντασία:
«Πώς μπορεί να μην καλλιεργείται η ψυχή των παιδιών με αγριότητα και θυμό, όταν βγαίνουν στον προαύλιο χώρο μετά από 27 ώρες και δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα απολύτως, εκτός από τσιμέντο; Ούτε παγκάκι, ούτε καρέκλα, ούτε βράχος, ούτε πέτρα για να καθίσουν.
Πώς μπορεί να υπάρχει σωφρονισμός, όταν για λόγους οικονομικής κρίσης έχουν κοπεί όλα τα προγράμματα που υπήρχαν και γίνονταν μέσα στη φυλακή;
Εδώ, δυστυχώς, μιλάμε για φοβερά πράγματα. Αν συγκρίνουμε τη φυλακή του Βόλου των ανηλίκων με τη χειρότερη φυλακή των ενηλίκων -θέλετε τη Κέρκυρα, θέλετε τα Γρεβενά, θέλετε την Αλικαρνασσό;- οι φυλακές ανηλίκων του Βόλου είναι χειρότερες.
Εξοργίζεσαι και έξω που είσαι. Σκεφθείτε τα παιδιά που ζουν αυτά στα πετσί τους κάθε μέρα.»
Σήμερα βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα πάνω από 500 ανήλικοι παραβάτες, αριθμός που αυξάνει σταθερά την τελευταία πενταετία, καθώς σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης, οι φυλακισμένοι ανήλικοι το 2005 ήταν 445, το 2006 420, το 2007 376, το 2008 446 και το 2009 520.
Βάσω Σαμακοβλή
Θέλω να πεθάνω.
Δεν μπορώ εδώ μέσα...».
Η κραυγή απόγνωσης ενός κρατούμενου στις φυλακές Κασσαβέτειας Βόλου, ηλικίας 13 ετών! Ο μικρός «εγκληματίας» πέρασε τα κάγκελα της φυλακής μαζί με τον 15χρονο αδερφό του, τον περασμένο Φεβρουάριο.
Τότε, που τα δύο ανήλικα αδέρφια, από τη Γεωργία, συνελήφθησαν στα Γιαννιτσά και καταδικάστηκαν για κλοπή μικροαντικειμένων συνολικής αξίας 10 ευρώ. Το δικαστήριο τους επέβαλε ποινή φυλάκισης ενός έτους, με επιβαρυντικό στοιχείο την εμπλοκή τους στο παρελθόν σε περιπτώσεις μικροκλοπών.
Το απαρηγόρητο κλάμα του παιδιού –από τις σπανιότατες, ίσως και μοναδική περίπτωση στην Ελλάδα, που τηρήθηκε ο μέχρι πρόσφατα ισχύον νόμος για φυλάκιση ανηλίκου 13 ετών- τράνταζε καθημερινά το σωφρονιστικό κατάστημα.
Μέχρι και οι κρατούμενοι αντέδρασαν ότι είδαν τους νέους συγκρατούμενους τους: δύο μικρά παιδιά. Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι λύγιζαν μπροστά στους λυγμούς του παιδιού. Τις απειλές του για αυτοκτονία, ανάμεσα σε έναν κλαυθμό απελπισίας, άκουγαν καθημερινά μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, με τους οποίους επικοινωνούσε τηλεφωνικά, αναζητώντας ένα στήριγμα στο μαρτύριο που βίωνε.
Η Πρωτοβουλία, συνεχώς δίπλα του, κίνησε όλες εκείνες τις διαδικασίες για την αποφυλάκιση του παιδιού και μαζί και του αδερφού του, 15 ετών, ώστε ο μικρός να μη βρεθεί μόνος του στο δρόμο.
Μέχρι και πριν από μία εβδομάδα, στο υπουργείο ενημέρωναν ότι αναμένουν τη ψήφιση του νέου νόμου, που απαγορεύει τον εγκλεισμό ανηλίκων κάτω των 15 ετών.
Μέριμνα της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων δεν είναι απλά η αποφυλάκισή τους, αλλά η μετέπειτα μέριμνα, ώστε να ζήσουν κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Σε διαφορετική περίπτωση είναι βέβαιο ότι θα ξαναπέσουν στο «στόμα του λύκου»...
Πρόκειται για ένα από τα πολλά αρνητικά παραδείγματα της ποινικής μεταχείρισης που τυχαίνουν ανήλικοι παραβάτες στην Ελλάδα και δη αλλοδαποί, οι οποίοι κλειδώνονται σε κελιά φυλακών ακόμη και για ασήμαντες αφορμές, καθώς απουσιάζουν δομές φιλοξενίας και αναμόρφωσής τους.
Τη δική τους κόλαση βιώνουν οι ανήλικοι παραβάτες στις φυλακές Βόλου. Παιδιά μακριά από τις πατρίδες τους και τις οικογένειές τους, έγκλειστοι σε ένα γκρι κελί για τον σωφρονισμό τους... Να απειλούν με αυτοκτονία για ένα καφέ, να χαρακώνονται με ξυράφι για ένα τσιγάρο, να δίνουν μάχη για μία κάρτα για να ακούσουν την ξεχασμένη φωνή ενός οικείου τους προσώπου.
Το Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων στο Βόλο είναι χειρότερο ακόμη και από τις φυλακές ενηλίκων, λέει στον «Τ» το μέλος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων Πάνος Λάμπρου.
Τα τηλέφωνα της Πρωτοβουλίας, στην Αθήνα, χτυπάνε καθημερινά από ανήλικους αλλοδαπούς φυλακισμένους του Βόλου, οι οποίοι αναζητούν τη σωτηρία τους.
Οι περιγραφές τους είναι συγκλονιστικές. Κοιμούνται στα πατώματα και πάνω στα θρανία του σχολείου που λειτουργεί μέσα στις φυλακές. Δεν έχουν σαπούνι να πλυθούν και χαρτί υγείας στις τουαλέτες. Το ποσό των 8 ευρώ για τους απόρους η οικονομική κρίση το μείωσε στα 6,2 ευρώ. Αδυνατούν να αγοράσουν ένα καφέ ή να καπνίσουν ένα τσιγάρο. Παρακαλάνε, κλαίνε και οδύρονται για ένα μόνο καφέ.
Με εξαίρεση τους υπηκόους Αλβανίας, τους οποίους έστω αραιά θα δεχθούν την επίσκεψη συγγενικού ή φιλικού τους προσώπου, οι υπόλοιποι δεν έχουν επισκεπτήριο. Κανείς δεν θα ταξιδέψει από τη μακρινή πατρίδα τους για να τους δει και να μιλήσει μαζί τους, να τους φέρει τρόφιμα και τσιγάρα.
Ελλείψει μεταφραστών και με δεδομένο το χαμηλό μορφωτικό τους επίπεδο, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν την ποινή που πρέπει να εκτίσουν, ακόμη και για ποιο λόγο τους επιβλήθηκε. Δεν ξέρουν καν πόσο χρόνο θα κρατήσει αυτός ο εφιάλτης, που είναι αμφίβολο αν θα τους βοηθήσει να είναι «καλύτεροι» μετά την αποφυλάκισή τους.
Στα κελιά-κονσερβοκούτια, εξαιτίας του υπερπληθυσμού των κρατουμένων, αφού συνωστίζονται 160 άτομα, όταν η χωρητικότητα είναι 80 ατόμων, παραμένουν 27 ώρες την ημέρα! Ο προαυλισμός τους γίνεται κυκλικά ανά θάλαμο, προκειμένου να αποφεύγονται οι συγκρούσεις μεταξύ κρατουμένων διαφορετικής εθνικότητας.
Για 27 ώρες όχι μόνο δεν θα προαυλιστούν, αλλά θα παραμείνουν κλειδωμένοι στο κελί! Δηλαδή δεν μπορούν ούτε καν να περπατήσουν στους διαδρόμους των θαλάμων, όπως συμβαίνει στις φυλακές ανηλίκων.
«Είναι τρελό η κατάσταση σε μια φυλακή ανηλίκων να είναι χειρότερη από μία φυλακή ενηλίκων», αναφέρει ο κ. Λάμπρου, που ακούει καθημερινά την κραυγή απόγνωσης των κρατουμένων.
Όταν πριν από μερικές εβδομάδες μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων βρέθηκαν στις φυλακές ανηλίκων του Βόλου κατέγραψαν μια συγκλονιστική πραγματικότητα: περίπου 160 παιδιά μοιράζονται σε χώρο που προορίζεται για 80 κρατούμενους, από τα οποία τα 100 είναι άπορα, τα 113 έχουν την ιδιότητα του υπόδικου και όλα είναι μετανάστες.
Το σύνθημα που φώναζαν έξω από το Κατάστημα Κράτησης τα μέλη της Πρωτοβουλίας ήταν «ανοίξτε τα κελιά, να βγούνε τα παιδιά».
Σε μια παραλλαγή του συνθήματος που άκουσαν, οι κρατούμενοι φώναξαν από μέσα: «ανοίξτε τα κελιά, να μπούνε τα παιδιά». Ήθελαν να δουν τα άτομα που επισκέφθηκαν τη φυλακή και να μιλήσουν μαζί τους. Τελικά μετά από διαπραγματεύσεις τα μέλη της Πρωτοβουλίας συνομίλησαν με τον διευθυντή και αντιπροσωπεία των κρατουμένων.
Την επομένη ημέρα ο κ. Λάμπρου δέχθηκε ένα τηλεφώνημα ενός ανήλικου κρατουμένου των φυλακών Βόλου, που τον συγκλόνισε. Ενός υπηκόου Αλβανίας, που μιλούσε καλά την ελληνική γλώσσα: «Στεναχωρήθηκα πολύ που δεν ήρθατε μέσα και δε βρεθήκαμε. Γνωρίζοντας από νωρίτερα την επίσκεψή σας, προετοιμαζόμουνα μια εβδομάδα για να σας μιλήσω...», άκουσε τον κρατούμενο να του λέει.
Στις αρχές Ιουλίου, στη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή του νομοσχεδίου για τις βελτιώσεις της ποινικής νομοθεσίας για τους ανήλικους δράστες, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας Ηρώ Διώτη, επικεντρώθηκε στις άθλιες συνθήκες κράτησης που επικρατούν στις φυλακές ανηλίκων αλλά και στην παντελή έλλειψη πρόνοιας και δομών έτσι ώστε να αποφεύγεται η φυλάκιση των ανηλίκων.
«Δε δίνετε ούτε ένα ευρώ για την υπόθεση αυτή και η οικονομική κρίση αυτό δεν το αθωώνει. Εδώ μιλάμε για ένα έγκλημα εις βάρος παιδιών ψυχών. Δεν υπάρχει πρόβλεψη και η ζωή των παιδιών αυτών θα συνεχιστεί τόσο τραγικά και τόσο απαράδεκτα. Παίρνετε σωστά μέτρα και για τις ποινές και για την προφυλάκιση, το αναγνωρίζουμε, αλλά είναι απλά μια σταγόνα στον ωκεανό», είπε απευθυνόμενη στον υπουργό.
Μιλώντας για τις συνθήκες κράτησης στις φυλακές ανηλίκων Βόλου τόνισε ότι ξεπερνούν κάθε φαντασία:
«Πώς μπορεί να μην καλλιεργείται η ψυχή των παιδιών με αγριότητα και θυμό, όταν βγαίνουν στον προαύλιο χώρο μετά από 27 ώρες και δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα απολύτως, εκτός από τσιμέντο; Ούτε παγκάκι, ούτε καρέκλα, ούτε βράχος, ούτε πέτρα για να καθίσουν.
Πώς μπορεί να υπάρχει σωφρονισμός, όταν για λόγους οικονομικής κρίσης έχουν κοπεί όλα τα προγράμματα που υπήρχαν και γίνονταν μέσα στη φυλακή;
Εδώ, δυστυχώς, μιλάμε για φοβερά πράγματα. Αν συγκρίνουμε τη φυλακή του Βόλου των ανηλίκων με τη χειρότερη φυλακή των ενηλίκων -θέλετε τη Κέρκυρα, θέλετε τα Γρεβενά, θέλετε την Αλικαρνασσό;- οι φυλακές ανηλίκων του Βόλου είναι χειρότερες.
Εξοργίζεσαι και έξω που είσαι. Σκεφθείτε τα παιδιά που ζουν αυτά στα πετσί τους κάθε μέρα.»
Σήμερα βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα πάνω από 500 ανήλικοι παραβάτες, αριθμός που αυξάνει σταθερά την τελευταία πενταετία, καθώς σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης, οι φυλακισμένοι ανήλικοι το 2005 ήταν 445, το 2006 420, το 2007 376, το 2008 446 και το 2009 520.
Βάσω Σαμακοβλή
Συλλυπητήρια
Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010
Συνήθως μετά από τέτοια γεγονότα όπως η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια ,θέλω να περνάνε λίγες μέρες πριν γράψω κάτι. Είναι καλό γιατί σου φεύγουν λίγο τα νεύρα και γιατί δεν είναι ωραίο να μιλάς ή να γράφεις εν θερμό.
Όχι δεν θα το παίξω αγανακτισμένος Έλληνας και άλλα τέτοια γραφικά και ούτε θα πω ποιοι τον σκότωσαν και τι κίνητρα είχαν,που να ξέρω? Τα γεγονότα όμως μέχρι εδώ είναι συγκεκριμένα και ας τα δούμε.
Δεν ήξερα τι άνθρωπος ήταν ο Γκίολιας αλλά όσοι τον ξέρανε λένε ότι είχε καλούς φίλους αλλά και ορκισμένους εχθρούς. Εμένα μέσα από το τρωκτικό πάντως ,μου άρεσε η δουλειά του ,μου άρεσε αυτό το ελεύθερο “βήμα” που έδινε σε όλους ,μαζί με τις όποιες υπερβολές του αλλά και με τις όποιες ενστάσεις μπορεί να είχα κατά καιρούς.
ΔΥΣΤΙΧΩΣ από τη στιγμή τις δολοφονίας του πιστεύω ότι όλοι τον μάθαμε καλύτερα. Ούτε ο ίδιος δεν θα το πίστευε ότι όλοι αυτοί που πολεμούσε χρόνια,οι συστημικοί δημοσιογράφοι ,τώρα θα λυπούνται για το χαμό του,και θα επιδίδονται σε ακατάσχετη μπουρδολογία. Που να ήξερε ότι ο θάνατος του θα γίνει ένα καλό “θέμα” μέχρι να ξεφυτρώσει το άλλο. Οι ίδιοι που σαστίζουν για τη δολοφονία ενός blogger και τον αναγνωρίζουν ως ανεξάρτητο και μάχιμο δημοσιογράφο ,μετά από τρία λεπτά ανασύρουν πάλι το θέμα περί ανωνυμίας τον blog.
Και όλο μισόλογα,όλο δεν καταλαβαίνουν ,πάντα τους σοκάρουν οι λέξεις και όχι οι πράξεις και σαν κοράκια έτοιμοι να εμπορευθούν πάνω από ένα τραγικό συμβάν τα πάντα γιατί όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται,συνειδήσεις,
Στήνουν έναν δακρύβρεχτο τύλε-θρήνο για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν χώνεψαν και πάντα κατέκριναν τη δουλειά του γιατί είχε αρχίσει ο κόσμος και τους έπαιρνε χαμπάρι και δεν τους έβλεπε πια στην TV αλλά διάβαζε τρωκτικό.
Η δολοφονία του Γκιόλια είναι η συνέχεια ενός ανεξέλεγκτου κύκλου αίματος που έχει ανοίξει τα τελευταία χρόνια αφού διανείουμε την χειρότερη περίοδο της χώρας στη μεταπολίτευση. Ένα κράτος που δεν ξέρουμε από ποιόν διοικείται και ένα δημοκρατικό έκτρωμα που δολοφονεί.
Η Ελλάδα του σήμερα αποπνέει θάνατο ,τη βρίσκει με τραμπουκισμό ,αυνανίζεται με τσόντες με πουτανίτσες που ούτε για τσόντα δεν κάνουν καίγεται από εμπρηστές φαντάσματα και έχει καημό η εθνική ομάδα να βάλει ένα γκολ στο Mundial.
Συλλυπητήρια λοιπόν σε όλους μας και όχι μόνο για τον Γκιόλια ,συλλυπητήρια γιατί ίσως δυστυχώς να έχουμε καταφέρει να έχουμε την Ελλάδα που αξίζουμε.
Γαμημένα σπίτια, όμορφα καίγονται
Κυριακή 18 Ιουλίου 2010
Ήλπιζα φέτος που η οικοδομική δραστηριότητα ελαχιστοποιήθηκε λόγω της κρίσης, να μειωνόταν παράλληλα και η γαμημένη συνήθεια ορισμένων άπληστων να καίνε ότι βρουν μπροστά τους για την καλλιέργεια… οικοπέδων, αλλά εις μάτην.
Δεν αμφισβητώ το γεγονός πως ορισμένες πυρκαγιές οφείλονται είτε σε ανθρώπινα λάθη, είτε στις καιρικές συνθήκες, δεν είμαστε όμως παιδάκια. Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει, αλλά και τι θα συμβεί στη συνέχεια. Δεν τελειώνει εδώ η ιστορία και ούτε πρόκειται.
Μέσα σε όλο αυτό το χάος που έχει… θεσμοθετηθεί κάθε καλοκαίρι, είδα κάτι που μου προκάλεσε μια μικρή σαδιστική ικανοποίηση.
Η φωτογραφία αυτή…
Ο κάτοχος αυτού του πανέμορφου σπιτιού βρίσκεται προφανώς σε δύσκολη θέση. Την κέρδισε όμως με το σπαθί του. Είναι τόσο άθλιος και ηλίθιος, που νόμιζε πως η πυρκαγιά που προκλήθηκε κάποτε για να χτιστεί το σπίτι του, θα ήταν η τελευταία στην περιοχή του.
Το κακό είναι πως αυτός, αλλά και πολλοί ομοιοπαθείς του θα βγουν στην τηλεόραση και θα κλαίνε με μαύρο δάκρυ, χωρίς ίχνος ευθύνης και τύψεων. Το ακόμα πιο κακό είναι πως είτε θα δικαιωθούν στο τέλος, είτε λόγω της εύρωστης οικονομικής κατάστασης τους, η ζωή τους θα συνεχιστεί κανονικότατα, χωρίς να τους γίνει το μάθημα, πάθημα.
Σίγουρα όλοι εσείς που διαβάσατε αυτό το κείμενο, θα συμφωνείτε. Ακόμα κι εσείς που έχετε ένα σπίτι σαν κι αυτό (δεν μπορεί, όλο και κάποιοι θα έχετε).
Άλλοι πάλι, θα έχετε φίλους που έχουν ένα τέτοιο σπίτι. Όπως κι εγώ, αλλά ποτέ δεν πήρα το θάρρος να τους «κράξω». Δεν το έκανα, κυρίως για να μη χαρακτηριστώ κομπλεξικός που δεν έχω κι εγώ… Κάτι τέτοιες μικρές σκέψεις είναι που μας κάνουν συνυπεύθυνους.
Λεζάντα φωτογραφίαςΚλείσιμο με ιστορική ατάκα από Λαζόπουλο: Οι πυρκαγιές έφτασαν τις αυλές των σπιτιών. Τα σπίτια όμως πως έφτασαν εκεί;
Πηγή drseeng.com
Νταμπ Στεπ;
Σάββατο 17 Ιουλίου 2010
Με αφορμή τις νέες μουσικές μου συλλογές, σε λίγες μερούλες θα σας ανεβάσω ένα Dubstep Mix και θα πούμε και λίγα λογάκια για αυτό το ιδιόμορφο "κίνημα" αλλά ως in f00kin love right now man θα σας δώσω μια γεύση, και παρακαλώ αν βρείτε μια τέτοια μορφή να χορεύει σε τέτοιους ρυθμούς παρακαλώ στείλτε τη μου να γεράσουμε μαζί.
Crank your fuckin speakers, this shit is about to blow
Car Pooling
Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010
Σήμερα στη Αθήνα ύστερα από μια διαδρομή προς το Αττικό Πάρκο και επιστροφή προς Δουκίσσης Πλακεντίας και με αφορμή την κίνηση και τον 1 οδηγό πάντα μέσα στο αμάξι - κουβεντιάζαμε με κάποιους συγκοινωνιολόγους και έμαθα για το Car Pooling. Τι είναι? Ουσιαστικά αν εγώ έχω να πάω αύριο στην Γλυφάδα για μια συναυλία και φεύγω από Χαλάνδρι, μπορώ να ψάξω και να βρω ποιος άλλος θα ακολουθήσει την ίδια διαδρομή και να πάμε παρέα! Πόσο όμορφη κίνηση. Το carpooling είναι ένας όρος που έχει επικρατήσει διεθνώς για το «μοίρασμα» μιας διαδρομής με άλλους που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση.Tο carpooling, μάλιστα, αρχίζει να λαμβανει μορφή μαζικού κινήματος,
Ουσιαστικά ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει μια σελίδα για ένα event, μια συναυλία, μια αθλητική διοργάνωση, μια κοινωνική συγκέντρωση, ή οτιδήποτε άλλο προσελκύει πολύ κόσμο και από τη στιγμή που καταχωρείται, οι χρήστες μπορούν να εκδηλώνουν ενδιαφέρον, δηλαδή να προσφέρουν ή να ζητούν ταξίδι από και/ή προς το Event.Το κόστος είναι θέμα διαπραγμάτευσης. Συμφωνείς σε μια τιμή με τον οδηγό ή/και τον επιβάτη πριν την αναχώρηση. Για να συμμετέχεις πρέπει να γραφτείς και να παρέχεις φυσικά όλα τα στοιχεία σου για ευνόητους λόγους.
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες και διαδώστε το!
http://www.carpooling.gr/
Τι είδαμε στο Ejekt Festival
Πάει και το Ejekt Festival, έγινε ιστορία και πάμε γι'άλλα καλοί μου φίλοι.Οι Underdogs έδωσαν το παρών στο πολυαναμενόμενο γεγονός το οποίο άφησε ανάμικτα συναισθήματα σε όλους μας.Ας τα πάρουμε με τη σειρά ώμος.
Ας μας συνχωρίσουν οι φίλοι μας οι Zebra Tracks που δεν τους ακούσαμε καθόλου αλλά και οι Σέρβοι Obojeni Program που τους ακούσαμε λίγο αλλά όπως καταλαβαίνετε είχαμε και την πίεση χρόνου αφού έπρεπε να συντονιστούμε όλοι η παρέα για να φτάσουμε στο Φάληρο.
Οι Αμερικάνοι Bad Religion αποδείχθηκαν Άγγλοι στο ραντεβού τους και λίγα λεπτά μετά τις 8 έκαναν την εμφάνιση τους πάνω στη σκηνή.Δυναμικοί και γεμάτοι ενθουσιασμό έδειχναν να διασκεδάζουν αρκετά την 30η επέτειο τους προσφέροντας μας ένα live Best Of που η αλήθεια είναι το διασκεδάσαμε πολλή.Αυτό που δεν διασκεδάσαμε ήταν ο κακός ήχος που είχαν σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους όπως και τα υπόλοιπα συγκροτήματα.
Αφού τελειώσαν Bad Religion και μετά από ένα μικρό διάλυμα εμφανίστηκε το group που μάλλον οι περισσότεροι ήθελαν να απολαύσουν.Οι Faith No More έδειξαν από την αρχή ότι η βραδιά τους ανήκει και ο θεότρελος Mike Patton βάλθηκε να μας τρελάνει όλους με την σκηνική παρουσία του και να μας θυμίσει ότι οι F.N.M. είναι μία από τις σημαντικότερες studio αλλά και από τις δυνατότερες live μπάντες των τελευταίων δεκαετιών.Δεν έλειψαν τα γνωστά του παιχνίδια με τη φωνή του και η αστείρευτη ενέργεια του αλλά δεν θα καταλάβουμε ποτέ γιατί έσπαγε πιάτα επί σκηνής (ίσως να το είδε σε κανένα μπουζουξίδικο την τελευταία φορά που ήρθε στην Αθήνα) σε συνδυασμό με το άκυρο παίξιμο της μελωδίας από το γνωστό έργο του Βαγγέλη Παπαθανασίου Δρόμοι της Φωτιάς.Το μόνο σήγουρο είναι ότι οι F.N.M. απέκτησαν ακόμα περισσότερους οπαδούς μετά απο αυτό το Live και φυσικά κέρδισαν το σεβασμό όλων.
Και αφού μας αποχαιρέτισαν οι ασπροντυμένοι F.N.M. και είμαστε έτοιμοι να υποδεχθούμε τούς UNKLE ξαφνικά σχεδόν οι μισοί θεατές εξαφανίστηκαν.Δεν ξέρω γιατί!Ίσως ήθελαν να προλάβουν τη συγκοινωνία αφού η ώρα είχε περάσει,ίσως και να μην ήταν fan των Βρετανών.Η ουσία είναι ότι οι UNKLE έπαιξαν μπροστά σε ένα ολιγάριθμο και ψυχρό κοινό.Όλες οι φιλότιμες προσπάθειες της μπάντας έπεσαν στο κενό αφού λόγοι ήταν αυτοί που το διασκέδαζαν.Οι UNKLE πάντως τα έδωσαν όλα πάνω στη σκηνή και αυτό πρέπει να το πούμε καθώς είχαν ακόμη έναν αντίπαλο...τον κακό ήχο.Οι UNKLE είναι ένα group που πρέπει να ξεδιπλώσει τις αρετές του σε έναν μεγάλο και ανοιχτό χώρο με εντυπωσιακά εφέ και σκηνικά που θα αναδείξει την ιδιαίτερη μουσική τους.
Για να κλείσουμε λοιπόν, χαιρόμαστε ιδιαίτερα που τα κακός κείμενα των περασμένων ετών στα φεστιβάλ έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.Μιλάω για μικρές εισόδους που έπρεπε να περάσει χιλιάδες κόσμος αλλά και η δύσκολη πρόσβαση στα bar.Υπάρχουν όμως άλλα ,όπως ο κακός ήχος που δεν λείπει σχεδόν από καμία συναυλία και ο κακός εξαερισμός.Κάτι ακόμα που πρέπει να σταθούμε είναι ότι η επιλογή συγκροτημάτων με τελείως διαφορετική μουσική είναι δίκοπο μαχαίρι.Ναι μεν μαζεύεις κόσμο με διαφορετικά γούστα αλλά υπάρχει πάντα κίνδυνος να συμβεί ότι συνέβη με τους UNKLE.Το πιο θετικό της βραδιάς ήταν ότι όλα τα συγκροτήματα έδωσαν το καλύτερο τους εαυτό πράγμα που σημαίνει ότι και αυτοί μας υπολογίζουν και μας θεωρούν έναν καλό προορισμό.
Τέλος ευχαριστώ την παρέα που μοιραστήκαμε αυτή τη βραδιά και δεν χάνει ποτέ ευκαιρία για καλή μουσική.Τα λέμε στο επόμενο live.
What would you do?
Τρίτη 13 Ιουλίου 2010
Ξυπνάς το πρωι, σηκώνεσαι, πας στο μπάνιο, πλένεσαι, φτιάχνεις καφέ. Τι σκέφτεσαι? Πως ήταν το βράδυ? Πώς θα είναι η μέρα? Πώς θα ξαναγυρίσεις στο κρεβάτι? Βαριέσαι να πας δουλειά? Χτυπάει το κινητό? Άν ξύπναγες και είχε αντίστροφη μέτρηση το χρόνο που σου απομένει στην καρδιά σου τι θα σκεφτόσουν διαφορετικά? Τι προλαβαίνεις να κάνεις? Τι θα έκανες? Τι θα έκανα? Με αφορμή τη συναυλία των Unkle στην Αθήνα αύριο Τρίτη και 13 και το φοβερό videoclip του Burn My Shadow σκεφτείτε τη μέρα διαφορετικά. Ξύπνα και κάνε κάτι διαφορετικό από τη ρουτίνα και την καθημερινότητα. Το countdown έχει ήδη ξεκινήσει χρόνια πριν. Δεν ξέρω αν πλησιάζει το τέλος αλλά σίγουρα αυτό που ζούμε είναι το τώρα και όχι το αύριο και όχι το χτες. Και το τώρα ήδη έχει περάσει....
I have burned my tomorrows
And I stand inside today
At the edge of the future
And my dreams all fade away
And I stand inside today
At the edge of the future
And my dreams all fade away
Marina and the Diamonds
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
Μαρίνα-Λαμπρινή Διαμάντη, ή αλλιώς Marina and the Diamonds.
Όπως λέει και στο My Space "Ι'm Marina. You are the Diamonds".
Γεννήθηκε από Έλληνα πατέρα και Ουαλή μητέρα στο Abergavenny της Ουαλίας και γνώρισε δημοσιότητα όταν έφτασε Νο 2 στη λίστα BBC Sound of 2010 με πρώτη την Ellie Goulding. Το Sound of.... ξεκίνησε το 2003 από την ιστοσελίδα του BBC News, και γίνεται κάθε χρόνο με σκοπό τη αναζήτηση νέων -πολλά υποσχόμενων- μουσικών ταλέντων.
Η ίδια αναφέρει ότι έχει επηρεαστεί από συγκροτήματα όπως Blondie, Patti Smith, The Distillers, Nirvana, PJ Harvey αλλά ακόμα και από τη Britney Spears και τη Madonna. Μουσικοί κριτικοί τη θεωρούν μέρος του New Wave Pop και η ίδια λέει ότι ο ήχος της μπορεί να είναι διαφορετικός επειδή δεν προέρχεται από μουσική οικογένεια και στην πραγματικότητα δεν ξέρει τι κάνει! Σε συνέντευξή της στη Guardian δηλώνει "I suppose I'm an indie artist with pop goals".
Θυμίζει Katy Perry και ίσως Gwen Stefani όταν ήταν με τους No Doubt και συνδυάζει Vintage & Cheerleader & Cartoon χαρακτηριστικά με το δικό της γλυκό μοναδικό τρόπο.
Δείτε το καινούριο της κομμάτι εδώ
Όπως λέει και στο My Space "Ι'm Marina. You are the Diamonds".
Γεννήθηκε από Έλληνα πατέρα και Ουαλή μητέρα στο Abergavenny της Ουαλίας και γνώρισε δημοσιότητα όταν έφτασε Νο 2 στη λίστα BBC Sound of 2010 με πρώτη την Ellie Goulding. Το Sound of.... ξεκίνησε το 2003 από την ιστοσελίδα του BBC News, και γίνεται κάθε χρόνο με σκοπό τη αναζήτηση νέων -πολλά υποσχόμενων- μουσικών ταλέντων.
Η ίδια αναφέρει ότι έχει επηρεαστεί από συγκροτήματα όπως Blondie, Patti Smith, The Distillers, Nirvana, PJ Harvey αλλά ακόμα και από τη Britney Spears και τη Madonna. Μουσικοί κριτικοί τη θεωρούν μέρος του New Wave Pop και η ίδια λέει ότι ο ήχος της μπορεί να είναι διαφορετικός επειδή δεν προέρχεται από μουσική οικογένεια και στην πραγματικότητα δεν ξέρει τι κάνει! Σε συνέντευξή της στη Guardian δηλώνει "I suppose I'm an indie artist with pop goals".
Θυμίζει Katy Perry και ίσως Gwen Stefani όταν ήταν με τους No Doubt και συνδυάζει Vintage & Cheerleader & Cartoon χαρακτηριστικά με το δικό της γλυκό μοναδικό τρόπο.
Δείτε το καινούριο της κομμάτι εδώ
«Μαρίζα»
Κυριακή 11 Ιουλίου 2010
Ένα ευχάριστο animation video με την ιστορία της «Μαρίζα» ,ένα συμπαθητικό γαϊδουράκι που αρνείται να ανέβει φορτωμένο, στην Άνω Χώρα ενός Ελληνικού νησιού .Βέβαια ο καταφερτζής ιδιοκτήτης της βρίσκει τον τρόπο να την πείσει αλλά με απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Μία βραβευμένη δημιουργία του Κωνσταντίνου Κρυστάλλη.
Μπορώ;
Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
Γίνεται στην επόμενη ζωή μου να βρίσκομαι σε αυτήν την εποχή με μια pre-ABBA γκόμενα και να ακούω τέτοιες μουσικάρες ε; ε;ε;ε;ε;;;;;;
ΜΠΟΡΩ;
Αφιερωμένο στον κολλητό Don λόγω των λυρισμών του κομματιού.
Wheres your mama gone? (Wheres your mama gone?)
Little baby Don (Little Baby Don)
Wheres your mama gone? (Wheres your mama gone?)
Far, far away
Αφιερωμένο στον κολλητό Don λόγω των λυρισμών του κομματιού.
Wheres your mama gone? (Wheres your mama gone?)
Little baby Don (Little Baby Don)
Wheres your mama gone? (Wheres your mama gone?)
Far, far away
Βοηθάτε Αλλήλους
Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010
Φτάνω εχθές το πρωί στην δουλειά και βρίσκω μεταξύ πεζοδρομίου και δρόμου ένα παλικαράκι δεν θα ήταν πάνω από 23 χρονών να έχει κόψει στον ύπνο ημίγυμνος και 12 νοματαίους να τον κοιτάνε σαν βλάκες και αποφάσισα να τον ξυπνήσω μιας και είχε γίνει ο περίγελος της γειτονιάς πράγμα που δεν είναι ούτε ωραίο ούτε αρμόζει στην Κω του 2010 θα έλεγα. Δεν ξυπνούσε με τίποτα λοιπόν ο πιτσιρικάς και παρατήρησα πως είχε και την μετά της κραιπάλης αφυδάτωση, σαν καλός άνθρωπας και όχι τρι-μάλακας σαν τους γύρω πήρα το νοσοκομείο τηλέφωνο να πάρουν το παιδί για κάναν ορό γιατί μπορεί να ήταν και χτυπημένος. Ιδού το πρώτο τηλεφώνημα:
-Εγώ: Ναι καλημέρα από ####### παίρνω τηλέφωνο, Μήπως γίνετε να στείλετε ένα ασθενοφόρο γιατί βρήκα ένα παιδί στο δρόμο προφανώς μεθυσμένος αλλά έχει αφυδατωθεί και θα χρειάζεται κάποια περίθαλψη; Δεν ξέρω αν είναι και χτυπημένος ούτε πόσες ώρες είναι στον ήλιο.
-Απάντηση: Το ασθενοφόρο είναι απασχολημένο και μαζέψαμε 8 μεθυσμένους εχθές το βράδυ δεν μπορούμε άλλους. Αφήστε τον εκεί.
-Εγώ: Συγνώμη είμαστε με τα καλά μας; Θα αφήσω το παλικάρι μέσα στη μέση του δρόμου γιατί εσείς δεν αντέχετε άλλους μεθυσμένους;
-Απάντηση: Θα σηκωθεί κάποια στιγμή μόνος του, ή αν είναι ελεύθερο το ασθενοφόρο θα περάσει.
Τα παίρνω στο κρανίο λοιπόν, βγαίνω με ένα μπουκάλι νερό και διώχνω και τους φλώρο κράχτες που κάνανε σαν να μην είχαν μεθύσει ποτέ και όλο αυτό το σκηνικό 'ήταν του διαβόλου'. Πήγα τον πιτσιρικά στον ίσκιο και μετά από 10 λεπτά περίπου κατάφερα και τον ξύπνησα για να πιει έστω λίγο νερό. Τον ρώτησα με τα πολλά αν είναι και χτυπημένος / πονάει κάπου, αν μπορεί να περπατήσει να πάει εκεί που μένει κλπ και έκατσα περίπου μισή ώρα μαζί του να λέμε αερολογίες για να μην τον πάρει πάλι ο ύπνος μέχρι να συνέλθει εντελώς και να φύγει. Μόλις τελείωσε όλο το νερό πραγματικά σηκώθηκε με ευχαρίστησε και τράβηξε για το σπίτι του, να ναι καλά το παλικάρι.
Παίρνω πάλι στο νοσοκομείο τηλέφωνο σαν σωστός άνθρωπος να ενημερώσω ότι έφυγε και φαινόταν καλά, και η απάντηση που πήρα ήταν "Με ποιο δικαίωμα κρίνετε σωστό να φύγει από το σημείο που ήταν απο τη στιγμή που δεν είστε γιατρός, παίρνετε εσείς την ευθύνη αν πάθει κάτι;" και το λοιπό κράξιμο.
Τώρα ποιος φταίει εγώ που βοήθησα όταν τον βρήκα ή αυτοί που υποτίθεται είναι εδώ για να μας βοηθούν όταν θα χρειαστούμε ιατρική περίθαλψη και προφανώς θα μας πετάνε σαν το μπαλάκι από εδώ και από εκεί.
Για να κλείσω, επειδή η τύπισσα στο τηλέφωνο με τρέλανε και έβραζα, πήγα στο νοσοκομείο μιας και δεν μου έλεγε όνομα και όταν είπα ποιος είμαι μου το έπαιζαν και τρελίτσα ότι δεν πείρα και ποτέ τηλέφωνο.
Βγήκα και τρελός και φταίχτης και μαλάκας.
Αλλά! Δεν πειράζει εγώ βοήθησα!
City on Fire
Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
Περίεργοι τύποι και φιλενάδες τι γίνετε;
Χαθήκαμε λίγο νομίζω γιατί πήρε να χαλάσει το φασόλι, πήρε να μαραζώσει το λεμόνι και η πιπεριά γα*****κε.
Η Ελλάδα συνεχίζει το χαμό της αλλά εμείς Ελληνάρες έ; Γραμμένα όλα με σπασμένο μαρκαδόρο νομίζω κάνουμε διακοπούλες πλέων ανέμελοι, αλλά μόλις επιστρέψουμε θα κλαίμε ότι δεν υπάρχει κάστανο να φάμε... αποφασίστε την πλευρά προσαράξεως διότι κότερο και φτώχεια δυστυχώς δεν συμβαδίζουν.
Μαγαζάτορες ξυπνάτε με τους τουρίστες και κεράστε τους όντος κανένα ποτάκι γιατί όσο το μπυρόνι θα έχει 5, 6+ ευρώ και το ποτέλι 12+ δε θα δείτε στον ήλιο μοίρα και θα κλαίγεστε μονίμως, αλλά προφανώς μάγκες είστε θα την έχετε τη καβάτζα σας, οπότε μην κλαίτε όπως και να έχει. Η φάση είναι οι τιμές και η ψυχολογία, άμα δείχνετε ότι όλα είναι καλά, ο κόσμος θα πίνει ( τόσο τούβλα είναι ), άμα είστε σαν κατουρημένες ποδιές δεν πρόκειται να κουνηθεί τίποτα, Psychology 1 on 1. Αν δεν θέλετε να το κάνετε έτσι τουλάχιστον δημιουργήστε τα αντίστοιχα αξιόλογα μαγαζιά για τις περαιτέρω τιμολογήσεις, για το παρών μας είναι πιο εύκολο να πεταγόμαστε Αγγλία με 15 ευράκια εισιτήριο και να πιούμε ένα ποτό λιγότερο στις κλαμπάρες για ένα Σαββατοκύριακο παρά να θέλουμε τα ίδια για να περπατήσουμε 2 στενά και να πιούμε εδώ.
Όλοι όσοι δεν είστε επιχειρηματίες / εισοδηματίες κλπ κουμαντάρετε λίγο τη τσέπη γιατί στο τέλος θα τα πάρετε όλα στη μασχάλη και θα γίνετε σαν τις μελιτζάνες, και θα κοιτάτε τα μούτρα σας από το είδωλο και θα λέτε τι μαλακίες έκανα;
Ξέρω ανθρώπους που τρώνε πλέων όταν βρουν και άλλους που κοιμούνται στο δρόμο ενώ είχανε κάστρα.
Καλοκαίρι ξε-καλοκαίρι κρίση ξε-κρίση , μαγαζάτορες υπάλληλοι και άνεργοι λογικευτείτε με τα έξοδα και τις τιμές αντίστοιχα για να μην έχουμε και άλλα κλάματα μετά.
Συμβουλή σας δίνω δεν σας κράζω.
Μην ξεχνάτε που βρίσκεστε και μην σας δίνει έμπνευση ο όμορφος μας ήλιος ωραία η ανεμελιά δεν λέω, τέτοιος είμαι και εγώ αλλά να μην ξεφεύγουμε και από τα όρια.
Με καταλαβαίνετε; Γιατί πλέων ούτε εγώ δεν με καταλαβαίνω η αλήθεια είναι.
"Οι σκέψεις μου χαμένες κάτι τις έχει δεμένες και με τυλίγει γι άλλη μια φορά κάτι με πνίγει."
Δεν μπορώ να ασχοληθώ με το 'κράτος' γιατί με κουράζει μόνο και η λέξη πλέων από την ώρα που δηλώσαμε ( συγνώμη άλλα θα το πώ ) επισήμως πουτανάκια της Ε.Ε. Είμαι και λίγο τις κατάστασης όπου γης και πατρίς οπότε δεν μου αρέσει να κλείνομαι σε ονομαστικά κρατίδια που κάποιος κάποτε επινόησε για να μας χωρίσει.
Για το θέμα αυτό λοιπόν θα αφιερώσω το εξής κομματάκι και όποιος έχει απορίες ας μου γράψει να το συζητήσουμε και περαιτέρω ( ο διάλογος ανοίγει τον δρόμο, ο μονόλογος ανοίγει την πόρτα του τρελάδικου... έχει διαφορά )
State of Mind & PNC - City on Fire (Drum n Bass)
You know the plight get wild for the night
And if the cops call tell em' your state of mind is anarchy
(I tell em' through the wire) fuckin anarchy
And if the cops call tell em' your state of mind is anarchy
(I tell em' through the wire) fuckin anarchy
Sets your city on fire
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
