Το βαβέλ και ο Κωστάκης Ανάν

Θυμάμαι έντονα το καλοκαίρι του 2001 και για τα επόμενα  δύο περίπου χρόνια να έχω φάει ένα απίστευτο κόλλημα με το βαβέλ.Για όσους δεν γνωρίζετε το βαβέλ είναι το πολλή γνωστό περιοδικό κόμικ που φιλοξενούσε  στις σελίδες του 27 χρόνια περίπου μερικούς από τους καλύτερους κομιξάδες ,Έλληνες και ξένους όπως Altan και Edica.Με θυμάμαι ακόμα σε βιβλιοπωλεία στα Εξάρχεια να ψάχνω παλιά τεύχη μανιωδώς και να τα αποκτώ έναντι αρκετών χιλιάδων δραχμών.

Τα ξένοιαστα λοιπόν εκείνα καλοκαίρια όπου ζούσαμε πολλή και δουλεύαμε λίγο συχνά με θυμάμαι να ξεκαρδίζομαι στα γέλια με τις ιστορίες ενός κομιξά συγγραφέα και όχι σκιτσογράφου.Ενός συγγραφέα που μέσα από τις ιστορίες του καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για έναν τύπο που συμπεριφέρεται στη ζωή σαν να είναι ένα απέραντο περιοδικό με απίστευτες ιστορίες.Το όνομα του Κωστάκης Ανάν.

Πρόκειται για έναν συγγραφέα που είχε ανοιχτό πόλεμο με τη σοβαροφάνεια και τον καθωσπρεπισμό ,που μέσα από τις γραμμές του έβλεπες όσο και αν δεν ήθελες να το παραδεχθείς τα στραβά και τα αστεία του δικού σου εαυτού.Με χαρά λοιπόν μαθαίνω ότι ο Κωστάκης Ανάν κυκλοφόρησε το δεύτερο (ομολογώ ότι δεν ήξερα ότι υπάρχει πρώτο) βιβλίο του με τίτλο Η τελική λήθη (δε φάιναλ θολούθιον) ένας τίτλος τουλάχιστον περίεργος μόνο για όσους δεν τον γνωρίζουν.

Ο μέτρ του αυτοσαρκασμού θα μας ξεναγήσει για άλλη μια φορά σε τρελές ιστορίες του δικού του κόσμου που λίγο ή και καθόλου θα διαφέρουν από τον δικό μας σε εισαγωγικά κανονικό κόσμο.Το δεύτερο βιβλίο του Ανάν, μετά τοΎστερα ήρθες και μ’έλυσες, αποτελείται από έντεκα  αυτόνομες ιστορίες που είχαν δημοσιευτεί παλαιότερα σε συνέχειες στο Βαβέλ και τώρα πια συνθέτουν αυτό το βιβλίο.

Δεν θυμάμαι γιατί σταμάτησα να διαβάζω βαβέλ.Ίσως ο στρατός που μου έκατσε βαρύς τότε,ίσως ότι εδώ που ζούμε δεν επιτρέποντα τέτοια χάι-λίκια ,γιατί πιo  περίπτερο θα φέρει τέτοιο περιοδικό αλλά σίγουρα μετά το βιβλίο του Ανάν θα αρχίσω πάλι να την ψάχνω με τα κόμικ.