Δύσκολα γράφεις για κάτι που δεν έχεις ζήσει. Δύσκολα γράφεις και για κάτι που έχεις ακούσει τόσα πολλά που δεν χωράνε σε λίγες γραμμές.Μπορείς όμως να μην γράψεις τίποτα;
Δεν είναι επέτειος,μάλλον είναι μια μέρα που θες να την ξεχάσεις που εύχεσαι να μην υπήρξε ποτέ.Ίσως θυμάσαι όλους αυτούς τους αγγέλους, επωνύμους και μη που έφυγαν ή που είχαν την τύχη να μείνουν με το τίμημα της θύμησης.Ξέρεις τόσα πολλά από αυτά που έχεις διαβάσει και έχεις δει σε διάφορες εκπομπές αλλά ποτέ δεν θα καταλάβεις πως πραγματικά ήταν.
Μόνο μία στιγμή προσπαθείς να φέρεις τον εαυτό σου σε εκείνη την εποχή και τρομάζεις, δεν το αντέχεις. Τόσο δάκρυ; τόσο αίμα;τόσο μίσος;
Και επειδή κάθε επέτειος, έστω και αυτή η μαύρη είναι αφορμή για σκέψη αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί που πάντα μας τυλίγουν σε μία κόλλα χαρτί; τότε και τώρα; Αυτοί που αποφασίζουν μέσα σε μία νύχτα για μας την ώρα που κοιμόμαστε χωρίς να μας ρωτήσουν; Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να εφαρμόσουν τη δικιά τους "επανάσταση" ή τον δικό τους "σοσιαλισμό" πάνω στα δικά μας κεφάλια;Ποιοι είναι αυτοί που καλλιεργούν το μίσος;
Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που σκοτώθηκαν,βασανίστηκαν, κυνηγήθηκαν και δεν τους μάθαμε ποτέ.Σε όλους αυτούς που κανένας ποτέ δεν θα τους κάνει αφιέρωμα στην τηλεόραση και κανείς δεν θα τους τραγουδίσει. Κανείς δεν θα τους βραβεύσει και ούτε θα δοθεί το όνομα τους σε πλατεία.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου