Συλλυπητήρια

Συνήθως μετά από τέτοια γεγονότα όπως η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια ,θέλω να περνάνε λίγες μέρες πριν γράψω κάτι. Είναι καλό γιατί σου φεύγουν λίγο τα νεύρα και γιατί δεν είναι ωραίο να μιλάς ή να γράφεις εν θερμό.

Όχι δεν θα το παίξω αγανακτισμένος Έλληνας και άλλα τέτοια γραφικά και ούτε θα πω ποιοι τον σκότωσαν και τι κίνητρα είχαν,που να ξέρω? Τα γεγονότα όμως μέχρι εδώ είναι συγκεκριμένα και ας τα δούμε.

Δεν ήξερα τι άνθρωπος ήταν ο Γκίολιας αλλά όσοι τον ξέρανε λένε ότι είχε καλούς φίλους αλλά και ορκισμένους εχθρούς. Εμένα μέσα από το τρωκτικό πάντως ,μου άρεσε η δουλειά του ,μου άρεσε αυτό το ελεύθερο “βήμα” που έδινε σε όλους ,μαζί με τις όποιες υπερβολές του αλλά και με τις όποιες ενστάσεις μπορεί να είχα κατά καιρούς.

ΔΥΣΤΙΧΩΣ από τη στιγμή τις δολοφονίας του πιστεύω ότι όλοι τον μάθαμε καλύτερα. Ούτε ο ίδιος δεν θα το πίστευε ότι όλοι αυτοί που πολεμούσε χρόνια,οι συστημικοί δημοσιογράφοι ,τώρα θα λυπούνται για το χαμό του,και θα επιδίδονται σε ακατάσχετη μπουρδολογία. Που να ήξερε ότι ο θάνατος του θα γίνει ένα καλό “θέμα” μέχρι να ξεφυτρώσει το άλλο. Οι ίδιοι που σαστίζουν για τη δολοφονία ενός blogger και τον αναγνωρίζουν ως ανεξάρτητο και μάχιμο δημοσιογράφο ,μετά από τρία λεπτά ανασύρουν πάλι το θέμα περί ανωνυμίας τον blog.

Και όλο μισόλογα,όλο δεν καταλαβαίνουν ,πάντα τους σοκάρουν οι λέξεις και όχι οι πράξεις και σαν κοράκια έτοιμοι να εμπορευθούν πάνω από ένα τραγικό συμβάν τα πάντα γιατί όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται,συνειδήσεις,πιστεύω ,ακόμα και ο θάνατος.

Στήνουν έναν δακρύβρεχτο τύλε-θρήνο για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν χώνεψαν και πάντα κατέκριναν τη δουλειά του γιατί είχε αρχίσει ο κόσμος και τους έπαιρνε χαμπάρι και δεν τους έβλεπε πια στην TV αλλά διάβαζε τρωκτικό.

Η δολοφονία του Γκιόλια είναι η συνέχεια ενός ανεξέλεγκτου κύκλου αίματος που έχει ανοίξει τα τελευταία χρόνια αφού διανείουμε την χειρότερη περίοδο της χώρας στη μεταπολίτευση. Ένα κράτος που δεν ξέρουμε από ποιόν διοικείται και ένα δημοκρατικό έκτρωμα που δολοφονεί.

Η Ελλάδα του σήμερα αποπνέει θάνατο ,τη βρίσκει με τραμπουκισμό ,αυνανίζεται με τσόντες με πουτανίτσες που ούτε για τσόντα δεν κάνουν καίγεται από εμπρηστές φαντάσματα και έχει καημό η εθνική ομάδα να βάλει ένα γκολ στο Mundial.

Συλλυπητήρια λοιπόν σε όλους μας και όχι μόνο για τον Γκιόλια ,συλλυπητήρια γιατί ίσως δυστυχώς να έχουμε καταφέρει να έχουμε την Ελλάδα που αξίζουμε.